We zijn weer begonnen met het Techniekteam BPV. Niet opnieuw, maar verder. Tranche 2 van dit VTi-project is gestart met een nieuwe groep mensen uit bedrijfsleven, onderwijs en gemeente. Zij gaan de de bevindingen van tranche 1 verdiepen, aanscherpen en dóórpakken.

We trapten af zoals we dat inmiddels kennen: een uitgebreide check-in, om elkaar echt te leren kennen. Daarna de waarom-estafette. Vijf keer doorvragen tot het ongemakkelijk wordt. Tot je niet meer kunt wijzen naar “de ander”, maar ook jezelf tegenkomt. Dat werkte weer.

Productie en drukte concurreren met begeleiding

Achter het ogenschijnlijke probleem van stages, zitten hardnekkige patronen: impliciete verwachtingen, versnipperde verantwoordelijkheden en vooral… een chronisch gebrek aan tijd en aandacht.

De output van deze eerste sessie is confronterend en hoopvol tegelijk. We willen best samenwerken. Sterker nog: waarden als openheid, commitment en nieuwsgierigheid werden ijverig genoteerd op flipovers. Maar in de praktijk winnen productie, drukte en korte termijn het vaak van begeleiding. En daar wringt het.

Het lef om tijd vrij te maken

De kern die boven kwam drijven is eigenlijk pijnlijk simpel: begeleiding krijgt geen prioriteit. Terwijl iedereen weet dat dáár de sleutel zit. Zonder tijd geen aandacht. Zonder aandacht geen relatie. En zonder relatie geen goede stage.

Het is tijd dat stages prioritijd krijgen. Tijd + begrip = beweging of, zoals iemand het mooi verwoordde: ‘dan is er plek voor ruimzinnigheid’. Ruimte voor gesprek. Voor fouten. Voor groei. En misschien is dat wel waar tranche 2 echt over gaat. Niet nóg een oplossing bedenken, maar het lef hebben om tijd vrij te maken. Ook als het een aanslag op je agenda is. Voor elkaar. Voor de student. Voor het vak.

Van eilandjes naar een team

Want pas als we daar bewegen, ontstaat er iets wat we in tranche 1 al voorzichtig zagen: geen eilandjes meer, maar een team.